Maar hoe ik me nu voel, dat is raar. I
n
het begin kwam ik toe en had ik maar een klein rugzakje bij. Er zaten
wat lettertjes in en een beetje cijfertjes, maar wat ik met die
lettertjes en cijfertjes moest doen, dat wist ik niet. Het tweede jaar werd de oplossing, ik zat bij juf Sophie met heel veel vriendjes. Ik leerde lezen, schrijven, rekenen en zoveel meer. Ik wist eindelijk waar dat kleine rugzakje voor diende. Al snel bleek dat rugzakje veel te klein. Ik wilde meer kunnen, beter kunnen lezen, spelen met cijfertjes, knutselen en ik bloeide open. Een hele wereld opende zijn deuren voor mij. Nee, mama leest niet meer voor mij, maar ik wel voor haar en voor zus! Het was zo een fijn schooljaar en ik heb zo mijn best gedaan. Toen mama en papa naar het oudercontact kwamen, kregen ze te horen dat het wel echt heel goed met me gaat, voor taal mag ik nu zelfs een groepje overslaan.
Ze zijn heel fier op mij, maar ikzelf heb het er toch een beetje moeilijk mee. Gelukkig zit ik voor rekenen wel nog bij mijn klasgenootjes want hen zou ik anders toch te hard missen. Ik ben wel benieuwd naar de juf en wat we daar allemaal gaan leren.
Bedankt klasgenootjes voor het fijne jaar. Ik wens jullie allemaal een fijne vakantie.
Bedankt juf Sophie voor gewoonweg alles. Ik mag je toch nog vaak een knuffel komen geven hé ? Ik zal je klasje heel erg missen, er staat weer een nieuwe deur voor me open! Bedankt iedereen die me op de een of andere manier geholpen dit jaar, ik kijk al uit naar het volgende!
Dit was mijn laatste leerlingenverhaal dit schooljaar, het werd precies men eigen rubriekje. Ik hoop dat er volgend jaar nog kindjes zijn die hier hun verhaaltje achter laten,
Groetjes,
Lotte
