| "Ons kind was in het gewone onderwijs een buitenbeentje, viel op
door zijn gedrag, nam onvoldoende deel aan het groepsgebeuren, was niet
in staat een opgelegde taak te volbrengen. De leerkrachten hadden veel
geduld met hem en legden ook aan de kinderen uit dat hij "anders" was op
momenten dat ze bvb. van hem niet gedaan kregen wat ze vroegen. Ook op gebied van fijne motoriek maakte hij geen of weinig vooruitgang; in die mate dat hij absoluut niet klaar was voor het eerste leerjaar. Getallenbegrip had hij totaal niet, zelfs de kleuren kende hij nog niet ondanks de maandenlange (12 maanden) begeleiding in het revalidatiecentrum die hij op dat moment al had. De directeur van zijn school "zag" niet dat hij problemen had en zou hem in het eerste leerjaar laten starten. Ik, de moeder, weigerde dit en stond er op dat er een oplossing zou worden gevonden. Ons kind werd op de wachtlijst gezet van het Centrum voor Ontwikkelingsstoornissen van het U.Z. te Gent. In overleg werd er beslist dat hij in afwachting van het onderzoek naar de speelleerklas van de Zonnewijzer (een school voor Buitengewoon Onderwijs) zou gaan. Ik denk dat dit een goede voorlopige keuze was. Hij kwam terecht in een klas met 7 leerlingen, bij een juf die ervaring had met kinderen uit het Buitengewoon Onderwijs. Haar aanpak is veel doelgerichter en ik denk ook efficiënter. Ik heb de indruk dat deze juf heel goed weet waar ze mee bezig is. Ze is ook consequent, wat heel belangrijk is. Hier is er geen medelijden maar een doelgerichte aanpak. Hier is geen oneindig begrip maar duidelijke afspraken waaraan hij zich moet leren houden. Opgelet, dit vraagt bij een kind zoals onze zoon veel energie van de begeleider. Op het moment dat beslist werd dat ons kind naar De Zonnewijzer zou gaan voelde ik me als ouder gesteund. De problemen van onze zoon werden erkend, en hij werd ook als dusdanig begeleid. Ik zeg al gans zijn jonge leven dat hij geen kind is zoals de anderen, dat hij "anders" is en ook aldus een bijzondere aanpak nodig heeft. Het heeft ons hopen energie gekost, we waren soms de radeloosheid nabij omdat hij zo'n intensieve aandacht en begeleiding opeiste. Nu heb ik het gevoel dat hij eindelijk op zijn plaats zit. We staan er niet meer alleen voor. Nu wordt hij professioneel begeleid; en zitten we met vragen, we worden opgevangen door mensen die weten waar ze over spreken. Vroeger hadden de juffen net zoveel vragen als wij. Ik ben ervan overtuigd dat onze zoon door de aanpak op deze school maximale kansen krijgt om zijn capaciteiten te ontplooien." |
| Deze tekst
schreef ik 6 jaar geleden op vraag van het toenmalige oudercomité. Het
nut van het Buitengewoon Onderwijs werd in die periode door de
beleidsmensen in vraag gesteld. Getuigenissen van ouders dienden om de
stem van de basis te laten horen. Ondertussen is onze zoon bijna 12 en ik sta nog steeds achter deze tekst. Hij heeft in de Zonnewijzer alle kansen gekregen, ze maximaal benut (jarenlange ondersteuning gekregen in het revalidatiecentrum; ook deze mensen ben ik zeer erkentelijk) en hij is ontplooid en ontwikkeld zoals je het 6 jaar geleden niet voor mogelijk hield. september 2007 |